| Het verhaal van Linda |  |
|
|
Gekozen voor screening geen spijt -"niet snijden in een gezond lijf" / P. Kleijwegt Bron: Monitor, nr. 14(1), februari/maart 2002, p.27 Linda (30) is ook erfelijk belast en koos zonder aarzelen voor voorzetting van intensieve borstcontroles: "Na een goede uitslag zeg ik altijd: ik ben weer APKgekeurd en kan er weer een half jaar tegenaan." Als draagster van de genafwijking is Linda zich er terdege van bewust dat preventieve borstamputatie betere bescherming biedt tegen borstkanker dan regelmatige controle. Toch is amputatie voor haar geen optie, althans voorlopig niet. "Ik ben tevreden met mijn lijf", merkt ze op. "Alles zit erop en eraan. Ik heb geen kanker, alleen een defect gen. Zou ik mij laten opereren dan heb ik een verminkt lichaam. Je kunt wel prothesen nemen, maar die zijn niet van jezelf. Dus zolang mijn lijf het nog doet, denk ik: laten zitten die borsten. Ik wil profijt van ze hebben als ik nog eens kinderen krijg." Al voordat ze wist dat ze erfelijk belast was, liet Linda periodiek haar borsten onderzoeken. Ze vertelt dat ze pas zeven jaar oud was toen haar moeder aan borstkanker overleed. Haar moeders oudste zus is eveneens aan borstkanker gestorven. En haar opa stierf aan kanker. "Dat kan geen toeval zijn, dacht ik altijd. Daarom laat ik mij al vanaf mijn vijfentwintigste screenen in de Daniel den Hoedkliniek. Onlangs kreeg de jongste zus van mijn moeder borstkanker. Toen uit een genetische test bleek dat zij een defect had aan het BRCA-1-gen, besloot ik mij ook te laten testen. Ik wilde graag weten of ik draagster was. Zo niet, dan hoefde ik mij niet langer te laten controleren; als gezond mens ga je liever niet twee keer per jaar naar een gespecialiseerd kankercentrum." Het lot besliste echter anders. Linda bleek de genetische afwijking te hebben. De mededeling bracht haar niet van haar stuk. "Eerlijk gezegd was de uitslag niet zo’n schok", zegt ze nuchter. "Ik dacht meer van: ’t is jammer. Ik had nu eenmaal vijftig procent kans. Maar ik heb nu een ander soort zekerheid gekregen van waaruit ik kan handelen en beslissingen kan nemen." Op de vraag hoe ze aankijkt tegen de halfjaarlijkse controles, die ze waarschijnlijk haar leven lang moet ondergaan, antwoordt ze dat deze een plaats in haar leven hebben gekregen. "Ik maak mij er niet al te druk om. Een week van tevoren ga ik eens nadenken over hoe ik die dag kan inplannen in mijn werk. Ik neem altijd vrij, maar dat is meer vanuit praktisch oogpunt. En na een goede uitslag zeg ik: ‘Ik ben weer APKgekeurd en kan er weer een half jaar tegenaan. Het klinkt misschien wat cru, maar zo ga ik ermee om. En tussendoor ben ik druk bezig met andere dingen: met mijn man, mijn vrienden, werk en uitgaan. Ik heb een waanzinnig leuk leven." Dat ze het gemuteerde gen bij zich draagt en dus een grotere kans op borstkanker heeft, ervaart Linda niet als een bedreiging. "Ik zie wel wat er gebeurt. Waarom zou ik in een hoekje gaan zitten en mij druk maken over iets wat misschien over tien of vijftien jaar kan gebeuren?", vraagt ze zich af. "Mocht ik toch kanker krijgen, dan is er nog tijd om in te grijpen en mijn borsten te laten weghalen. Maar de kans dat ik géén borstkanker ontwikkel, is ook reëel." Februari 2007 Linda: "Inmiddels ben ik 35 jaar, en moeder van een geweldige zoon van bijna 4 jaar. Ik heb hem 11 maanden borstvoeding gegeven, en daar ben ik heel trots op. Omdat meer kinderen er helaas niet inzitten ben ik me nu aan het oriënteren op mijn mogelijkheden voor preventieve operaties. Mijn borsten en eierstokken hebben immers dát gedaan waarvoor ze bedoeld zijn. Borstkanker is ook veel dichterbij gekomen, doordat ook mijn stiefmoeder, haar zus, en beste vriendin borstkanker hebben gekregen. Tot nu toe zijn zij er goed vanaf gekomen. Sinds 2 jaar ben ik actief als vrijwilliger voor de werkgroep erfelijkheid van de BorstkankerVereniging Nederland. Hier heb ik een aantal sterke vrouwen leren kennen; met 2 borsten, 1 borst, geen borsten of "nep borsten", maar allemaal heel blij met keuzes die ze hebben kunnen maken. .... Want ik ken inmiddels voldoende verhalen van vrouwen die de keus niet hadden en de strijd tegen hun ziekte hebben moeten opgeven. Linda's weblog "borsten op bestelling". In 2008 heeft Linda een preventieve borstamputatie en directe reconstructie ondergaan. Op haar weblog schrijft ze hierover. |
||
|
|
 |